Team Sportfondsen zet hun spieren in voor Duchenne

Ad van der Zalm: ‘ Dringend sponsors en geld nodig voor onderzoek.’

Van 11 tot en met 17 september a.s. vindt er weer een pittige mountainbiketocht plaats van Luxemburg naar Nederland. De mountainbikers rijden met een groot en mooi doel voor ogen: het mogelijk maken van onderzoek naar de ziekte van Duchenne. En daar is geld voor nodig. Veel geld! Duchenne Heroes is een non-profit organisatie, opgericht door ouders en vrienden van kinderen met Duchenne en steunt wetenschappelijk onderzoek naar de ziekte van Duchenne. Met als doel de ontwikkeling van een medicijn te versnellen. Deze ziekte komt voornamelijk voor bij jongens; zij worden ermee geboren. Gevolg van de ziekte is dat alle spieren langzaam afbreken. Kleine kinderen krijgen moeite met rennen en vallen snel. Daarna wordt het lopen steeds moeilijker, waardoor ze al op jonge leeftijd een rolstoel nodig hebben.

Sport in combinatie met het goede doel
Ook uit het Westland rijdt een enthousiaste groep bikers mee: Ad van der Zalm, Arlet den Ouden en Arjan van Oostenbrugge zijn maanden geleden al gestart met de voorbereidingen voor de zware tocht van 700 kilometer (waarvan 95% off road), in 7 dagen, door 4 landen, met 1 doel. We spraken Ad en Arjan over hun motivatie. Thuis aan tafel bij Arjan en zijn vrouw Mariëlle Pont in het bijzijn van Judith Berkenbosch, moeder van Niels, een 14-jarige jongen die Duchenne heeft. Judith en Niels gaan ook dit jaar de bikers, ook wel Duchenne Heroes genoemd, uitzwaaien in Luxemburg en weer inhalen in Nijmegen. Irene en Mariëlle, de echtgenoten van de mannen, rijden vooruit met een camper om de sporters na hun tochten weer op te vangen en te voorzien van een goeie maaltijd en schone kleren. ‘Er is niks mooiers dan je sport combineren met een goed doel,’ vinden beide mannen.

Positief ingesteld
Aan Judith vroegen we of zij en Niels ook per auto meerijden met de tocht. ‘Helaas kan dat niet,’ antwoordt Judith. ‘ Het is voor Niels al heel wat om te gaan uitzwaaien en inhalen, want dat is best zwaar. We kunnen niet zo lang van huis, want hij krijgt allerlei therapieën om de ziekte af te remmen. Dat kunnen we niet zomaar onderbreken.’ Vindt Niels dat vervelend? Trots blikt Judith voor zich uit. ‘Niels is enorm positief ingesteld en zal niet snel klagen. Hij is altijd vrolijk en een heerlijke knul waar we allemaal dol op zijn. Ook zijn oudere broer is gek op hem. Mede door de humor van Niels blijven we in ons gezin niet te lang stilstaan bij de vervelende aspecten van de ziekte. We doen er alles aan om daarmee op een soepele manier om te gaan. En tussentijds kijken we reikhalzend uit naar de resultaten van de onderzoeken die verricht worden om de ziekte een halt toe te roepen of af te remmen. Ook worden steeds nieuwe hulpmiddelen ontwikkeld. Daar is men al ver mee, maar nog niet ver genoeg. Daarom is het juist nu super belangrijk dat de geldkraan open blijft voor verder onderzoek. Er kan immers ieder moment een doorbraak komen. Het zou zonde zijn als dat moet worden stopgezet of afgeremd.’

Sponsors gezocht en handdoeken te koop
Het werven van fondsen gebeurt door vele groepen die zich begaan voelen met de kinderen die geboren zijn met de ziekte van Duchenne. Voor het team Sportfondsen maken Arjan, Arlet en Ad zich sterk. De verblijfskosten tijdens de rit nemen ze voor eigen rekening. Ad: ’Er werken 120 vrijwilligers mee om dit event mogelijk te maken. We merken echter dat de werving van fondsen momenteel moeizaam gaat. Ook hier lijkt de financiële crisis toe te slaan. We hebben dit jaar mooie handdoeken die we te koop aanbieden voor slechts € 12,50. Bedrijven kunnen hier hun naam op laten zetten, waardoor het een mooi cadeau wordt voor personeel of klanten. Er zijn al verschillende bedrijven die de handdoeken in hun kerstpakketten opnemen. Ze kunnen nog steeds besteld worden.’ Arjan zit rustig naar zijn fietsmaat te luisteren en neemt dan het gesprek over. ‘Ook zoeken we enthousiaste sponsors. Een paar jaar geleden zijn wij begonnen met het ondersteunen van dit doel. Mijn werkgever Sportfondsen was zo genereus om als hoofdsponsor op te treden, waar we natuurlijk ontzettend blij mee zijn. Maar nu wordt het tijd dat een ander bedrijf dat estafettestokje gaat overnemen. We zijn dus op zoek naar één of meerdere nieuwe sponsors.’

Hoop
Ter illustratie toont Arjan een DVD van één van hun tochten. Stilletjes kijkt Judith mee. Als de film aanlandt bij het inhalen van de deelnemers, die een enorm zware tocht hebben afgelegd, pinkt ze een traantje weg. Tegelijkertijd breekt er weer een lach door op haar vrolijke gezicht. ‘Ik kan er niks aan doen, maar dit emotioneert mij altijd weer. Het enthousiasme van al die mensen die zich zo inzetten… dat doen ze ook voor mijn kind… Het geeft ons hoop dat er iets gaat veranderen.’

Samen maken we ’t verschil
Ad, Arlet, Arjan, Irene en Mariëlle zijn het roerend met elkaar eens: ‘Samen maken we ’t verschil!’ Zonder uw hulp is er geen of nauwelijks onderzoek mogelijk om de ziekte van Duchenne een halt toe te roepen. Helpt u mee? Elk kind verdient het om te kunnen rennen, om te leren fietsen, om groot te worden. En daar strijden we voor! Sponsor daarom deze Westlandse helden! Team Sportfondsen heeft door de Westlandse Stitch Witch prachtige handdoeken laten borduren met de opdruk “Westland 4 Duchenne Heroes”. Voor het luttele bedrag van € 12,50 kunt u de trotse bezitter worden van zo’n handdoek. Uiteraard kunt u ook uw eigen naam of bedrijfsnaam laten borduren voor dezelfde prijs. Bestellen kan via www.handdoekenvoorduchenne.nl. U kunt ook een bedrag overmaken naar Rabobank Westland 1037.50.304 t.n.v. Ad van der Zalm, onder vermelding van Duchenne Team Sportfondsen. Uw steun wordt enorm gewaardeerd. Samen maken we het verschil! (Joke Wageveld)
© 2011 Tekstbureau Westland

Schrikken!

Papa zwaan verdedigt kroost
Is dat even schrikken... Ben je klaar van je werk. Lekker op de fiets naar huis en dan word je ineens aangevallen door papa zwaan! Ter hoogte van de Kleine Achterweg in de rijrichting van Naaldwijk verdedigde papa zwaan zijn kroost, dat wel heel ongelukkig op het randje van de berm en het fietspad bivakkeerde. Menig fietser moest uitwijken, zo ook deze fietser… (JW)
Foto: MFH-Design

Maurice glorieuze Big Brother winnaar tijdens Spektakelfeest

Maasdijk - Met een flinke groep Westlanders gingen ze erin, het Glazen Huis, zoals we dat kennen uit Big Brother. Uitkijkend op het Prinses Marianneplein bevochten de Maasdijkse deelnemers elkaar voor de hoofdprijs gedurende het jaarlijkse Spektakelfeest. Een voor een werden ze eruit gestemd. Een waar spektakel was het! Voor één van de drie overblijvers die zaterdagmiddag nog in het huis zat, liep de week en het weekend toch ietwat anders dan anders… Je zal toch op een doordeweekse dag maar bij je werkgever geroepen worden, omdat hij je eens ernstig wil spreken. De schrik slaat je om het hart. Heb je iets verkeerds gedaan? Gaat de firma Dael failliet en moet je vertrekken? Maar nee, Niels van Dorp werd door zijn werkgever gevraagd plaats te nemen in het Glazen Huis… En ja, dat doe je dan maar, als rasechte Maasdijker wil je immers geen spelbreker zijn bij dit nieuwe onderdeel van het jaarlijkse festijn, ook al had je gedacht het Spektakelfeest met vrienden door te brengen. ‘Een rustige sympathieke jongen,’ aldus een Maasdijkse die het op zaterdagmiddag even gezellig kwam bekijken. ‘Maar ik denk niet dat hij gaat winnen.’ Wie dan wel de winnaar zou worden? ‘Maurice van den Berg, zeker weten’. En ze kreeg gelijk. Zaterdagavond vertrok Maurice glorieus uit het Glazen Huis. Maar liefst drie dagen lang had hij niet gegeten en alleen maar water gedronken. Toeschouwers konden hem zien met een fles bronwater in de hand. Maurice wilde geld ophalen voor de stichting ‘”Race voor een wees”, voor een nieuw weeshuis in Indonesië. En daar heeft hij een aardig bodempje voor gelegd. Niet alleen werden er in het Glazen Huis kapsels geknipt ten bate van het goede doel, maar ook werden er schilderijen á la Herman Brood verkocht. Schilderijen overigens van de hand van winnaar Maurice van den Berg. Tijdens de Amsterdamse middag werd er flink geboden door bedrijven op een zwempartij door de Maasdijkse/Amsterdamse gracht van plaatsgenoot Leo, en stond de teller al op 5000 euro. Maurice hield ook stand toen tijdens het optreden van een imitator van André Hazes zijn huisgenoten naast hem een vet patatje mayo verorberden. Hij werd inderdaad uitverkoren als winnaar en verliet zaterdagavond, een iPad rijker en klotsend van het bronwater, vrolijk lachend het Glazen Huis. Een Maasdijker om trots op te zijn!

Rijke geschiedenis
Het Maasdijkse Spektakelfeest kent intussen een rijke geschiedenis. Ooit ontstond het uit een protest van leden van de soos Happy Valley. Met een openluchtdisco rondom de Hervormde Kerk om te protesteren tegen het besluit tot sluiting van de sociëteit in 1987. Twee jaar later werd een Paalzitsessie georganiseerd… En van het één kwam het ander… Weet u het nog? Lees het rustig nog eens na op www.zomerspektakelmaasdijk.nl/verleden en geniet van een stukje Westlandse historie. (Joke Wageveld) © 2011 Tekstbureau Westland
Foto: MFH-Design

Spektakel op komst in 's-Gravenzande

Oldtimer Festival en Breeje Durp Rally 2011 worden XXL versie

Westland/’s-Gravenzande - Op 1 oktober 2011 gaat er in ’s-Gravenzande een enorm spektakel plaatsvinden. Daar streven Hans Voskamp en Peter van Zeijl, organisatoren van de Oldtimer Festival/Breeje Durp Rally, naar. ‘Het Oldtimer Festival/Breeje Durp Rally 2011 wordt een XXL versie van de voorgaande jaren. Met heel veel aantrekkelijke activiteiten voor jong en oud,’ aldus Hans en Peter. ‘Menigeen herinnert zich nog het grandioze succes van het Oldtimer Festival van vorig jaar. Wij zien voldoende potentie om dit evenement groter aan te pakken. Er komen ook vele bezoekers van buiten het Westland en zo zetten we onze streek positief op de kaart’

Guusje Nederhorst Foundation
Het evenement dat nu al enkele jaren de basis biedt voor plezier voor jong en oud met oldtimers, bijzondere en exotische sportwagens en oude brommers, wordt uitgebreid. Met een programma voor jong en oud beogen de organisatoren het Westland positief te belichten. Dit evenement krijgt een extra dimensie door het goede doel dat voor 2011 is gekozen, de Guusje Nederhorst Foundation. De Guusje Nederhorst Foundation zet zich in voor het vergeten kind. Ruim 35.000 kinderen in Nederland verblijven in opvangcentra. Deze kinderen hebben al veel nare ervaringen achter de rug. De stichting wil voor hen een omgeving creëren waarin ze weer gewoon kind kunnen zijn. Bijzonder kindvriendelijke omgevingen, daar gaat en staat de Foundation voor. Zorgen dat zij in een veilige omgeving kunnen zijn, zodat ze een ‘rustige jonge dag’ kunnen beleven.

Feestelijke dag voor 150 vergeten kinderen
Parallel aan het uitgebreide programma van de oldtimerdag beogen de organisatoren 150 - 200 kinderen (en begeleiders) via de Guusje Nederhorst Foundation te ontvangen. Deze gasten worden vanaf een centraal punt of parkeerplaats met bussen opgehaald en naar het marktplein van ’s-Gravenzande vervoerd. Hier zal een groep met bussen starten voor een korte toer. De kinderen worden meegenomen op een korte tour door het Westland naar een plek waar een feestelijk programma wordt georganiseerd. Voor dit programma is de organisatie nog druk met het werven van sponsors voor diverse activiteiten zoals schmincken, speeltoestellen, snoep, consumpties, rondvaart e.d. Na het programma van zo’n 3 uur komen alle kinderen weer samen op het marktplein van ’s- Gravenzande. In ’s-Gravenzande aangekomen zullen zo’n 30 kinderen een rondje mogen meerijden in 1 van de exotische sportwagens. Deze rijden tegen betaling voor de overige bezoekers. De opbrengst van deze ritten gaat uiteraard ook naar de Guusje Nederhorst Foundation.

September maand van het vergeten kind
Om veel voor het goede doel te kunnen inzamelen, in aanloop naar het festival op 1 oktober, is de organisatie bezig om scholen, sport- en jeugdverenigingen in de regio in te schakelen om te participeren in de maand september voor de Guusje Nederhorst Foundation, ofwel de maand van het Vergeten Kind. Zij vragen bedrijven, overheid, schoolbestuurders, leraren, verenigingsbesturen, trainers en overige belangstellenden hun medewerking te verlenen om dit evenement tot een geweldig succes te helpen maken. ‘Een evenement waarop we in ’s-Gravenzande en Westland trots kunnen zijn door de wijze waarop we hier met elkaar deze kinderen gaan ondersteunen. Niet alleen met geld maar ook door een grote groep kinderen een fantastisch leuke dag bezorgen,’ aldus Hans en Peter.

Helpt u mee?
U zult begrijpen dat er dringend sponsors en helpende handen nodig zijn. Ook Groot Westland ondersteunt als vanouds dit evenement en het goede doel. Neem voor vragen contact op met Peter van Zeijl, tel. 06-51 218 880, of mail naar voorzitter@hetbarrel.com. (JW)

Monsterse reddingsbrigade zet moderne hulpmiddelen in

Twitteren op het strand

Monster/Ter Heijde aan Zee – Afgelopen zondag was een bijzondere dag voor Pascal Spierlings. Hij kreeg een rondleiding door het onderkomen van de Monsterse reddingsbrigade op het strand nabij slag Ter Heijde en mocht met een van de reddingsboten de zee op. Dat alles omdat hij zich als tweehonderdste volger op Twitter had aangemeld.

Live
De Monsterse reddingsbrigade gaat vanaf heden haar Twitter account (www.twitter.com/rbmonster) ook praktisch inzetten bij hulpverlening en actuele (nood)situaties. Dat twitteren is niet nieuw voor de reddingsbrigade. Men gebruikt Twitter al sinds 2009. Wekelijks bericht men zo haar “volgers” over het wel en wee binnen de vereniging. Maar vanaf heden wordt het dus ook toegepast rond de hulpverlening. Tijdens drukke en warme dagen zal er “live” getwitterd worden over wat de Reddingsbrigade precies doet op zo’n drukke dag.

Extra ogen
Wat betekent dat in de praktijk? Een voorbeeld. Wanneer ouders hun kind langer dan een uur zoek zijn, verspreid de Monsterse reddingsbrigade via Twitter het signalement van dat zoekgeraakte kind. ‘Bijna iedereen neemt tegenwoordig zijn mobiele telefoon mee naar het strand,’ vertelt woordvoerder Martin Hoogslag van de reddingsbrigade. ‘Veel bezoekers hebben Twitter op hun mobiel geïnstalleerd. Wij hopen dat die strandgangers dan met ons mee uitkijken naar zo’n zoekgeraakt kind. Die vele extra paar ogen zouden er dan mede voor kunnen zorgen dat het zoekgeraakte kind sneller herenigd kan worden met zijn of haar ouders.’

Angst
En dat was nou net de reden waarom Delftenaar Spierlings zich heeft aangemeld. ‘Ontzettend belangrijk,’ vindt hij. Natuurlijk, dat zijn we ook meteen met hem eens. Maarre… wat anders. Wat heeft een inwoner van Delft eigenlijk met de Monsterse reddingsbrigade? Nou, dat zit zo. Spierlings is niet onbekend met het Westland. ‘In het dagelijks leven ben ik (al zeventien jaar) werkzaam als sommelier bij een restaurant in De Lier, waar ik het geweldig naar mijn zin heb en ja, als ik naar het strand ga zo af en toe kom ik altijd hier in Monster terecht. ’ Hij vindt de inzet van Twitter op het strand bij een noodsituatie een goeie vondst. ‘Ja, inderdaad, ik vind het een geweldig idee van de reddingsbrigade. Ik heb zelf een klein dochtertje. De angst van iedere ouder die een dagje naar het strand gaat is toch dat je je kind uit het oog verliest. Laten we eerlijk zijn. Is toch zo gebeurd op een drukke warme dag. Twitter is een modern snel werkend communicatiemiddel, ik heb het zelf ook op mijn mobiel geïnstalleerd en als dat er mede voor kan zorgen dat een zoekgeraakt kind eerder terug gevonden wordt omdat er vele honderden extra paar ogen mee uitkijken naar een vermist persoon is dat toch geweldig?’

Privacy
Over privacy gevoelige informatie van de vermiste personen via Twitter hoeft niemand in te zitten. Hoogslag: ‘Daar houden we uiteraard rekening mee. Zo zullen nooit namen van vermiste personen genoemd worden. Naast dit soort noodsituaties zal Twitter ook ingezet worden bij andere gelegenheden die hierom vragen zoals wanneer de reddingsbrigade een geheel of gedeeltelijk zwemverbod instelt. Ook andersom kan Twitter gebruikt worden. Namelijk wanneer de strandbezoekers een vraag hebben richting de al sinds 1939 actieve Monsterse reddingsbrigade.

Golven
Dan is het tijd voor Pascals rondje Noordzee. Hij hijst zich in een stevig nauwsluitend pak. Poeh, dat is warm. Geruststellend wordt hem toegevoegd dat als ie over boord slaat hij door dit pak gewoon blijft drijven en het ook niet koud zal krijgen. ‘Ik was blij verrast te horen dat ik de tweehonderdste volger was geworden en een prijs had gewonnen. Ik win eigenlijk nooit wat. Dit is echt een leuke prijs, zeker weten. Al ben ik wel een beetje nerveus.’ Hij neemt afscheid van vrouw en dochtertje en gaat aan boord. De schipper geeft gas en met een enorme sprong schiet de reddingsboot naar voren de zoute plas op. Ze steigert door de branding, klimt op tegen de golven om, na een ogenblik los in de lucht te hebben gehangen, met een doffe klap weer op het water terug te keren. Keer op keer draait de schipper de gashandel open. Behendig manoeuvreert hij de boot met de neus recht in de golven voor weer een confrontatie. Het zoute water spettert hoog op na weer zo’n aanvaring. Vanaf het strand ziet het er spectaculair uit. En zo voelt het ook.

Vrijwilliger
Na nog ‘even’ een rondje om de zandmotor te hebben gemaakt keert de reddingsboot terug op het strand. Pascal, haren zout-nat van het zeewater straalt. Hij heeft genoten van zijn tochtje over de golven. Wil hij nu zelf ook bij de reddingsbrigade? ‘Nou nee, dat niet. Maar, ik heb wel grote waardering voor wat die mensen allemaal doen. ’t Zijn hier wel allemaal vrijwilligers hè, vergeet dat niet. Dat laatste wordt beaamd door Martin Hoogslag. ‘Ja, inderdaad we zijn hier allemaal vrijwilligers Maar we doen het allemaal bijzonder graag. De meesten van ons kunnen niet zomaar op het strand liggen zonder iets te doen te hebben. We zijn eigenlijk allemaal doeners. En zeg nou zelf, het is toch hartstikke fijn als je een zoek geraakt kind weer verenigd hebt met de verontruste ouders? En wat denk je als datzelfde kind een week later met een taart op de post verschijnt om ons te bedanken? Voor wie meer wil weten van de Monsterse reddingsbrigade of ook volger wil worden op Twitter, ga dan naar
http://www.rbmonster.nl/ (CW)
Foto’s: MFH-Design

Kromme Jongens, We benne samen één

Weergoden verpestten deels het Westlands reünie feessie op Juliana Sportpark

Westland - Eindelijk. Veertien jaar na hun afscheidsconcert “Het laatste teeltbal” van november 1997 in het Poelikse De Leuningjes waren ze daar weer. Onze ‘aige’ Westlandse band De Kromme Jongens. Twee avonden en een hele middag stond bijna alles op het Juliana Sportpark te ’s-Gravenzande in het teken van de reünie van Peter Kruithof, Rob van der Meij, Gert Kögeler en Rob van den Berg, Westlands populairste band aller tijden. Het liep, met dank aan de weergoden, echter allemaal anders dan gewenst. Was het op de vrijdagavond nog goed uit te houden met de weersomstandigheden, op zaterdagavond waren die zodanig dat hoofdact De Kromme Jongens na amper twee nummers de show op last van de autoriteiten moest stopzetten.

Hele gezinnen waren afgelopen weekend present op het tot festival terrein omgebouwde Juliana Sportpark. Ouders met in het achterhoofd het idee daar op “Westlands Wembley” een heel klein beetje hun wilde jaren her te beleven. Voor hun kinderen was het optreden een prima manier om in aanraking te komen met een stuk oer-Westlands cultuurgoed. De Kromme Jongens, horen toch bij je Westlandse opvoeding en niet zo’n klein beetje ook. Verdeeld over twee avonden waren naar schatting een kleine negenduizend Westlanders aanwezig bij het spektakel. Wie bedenkt dat dit 9 procent van de Westlandse bevolking is, zal beamen dat De Kromme Jongens daar trots op mogen zijn.

Dialect
Op vrijdagavond begon de show met een optreden van de Maasdijkse playbackers The Blues Brothers. Heel spectaculair zittend in een mega groot tomatenkissie dat aan een hoogwerker hing, werden ze op het terrein neergelaten. Daarna lieten de Achterhoekse boer’n rockers van Normaal met good-old Bennie Jolink zien en horen dat zij het rocken bij lange na nog niet waren verleerd. Ook op de zaterdagavond, toen er letterlijk nog geen wolkje aan de lucht was, waren de supportacts voorzien van een vet dialect met de Drentse rockband Mooi Wark en de Friese zanger Syb van der Ploeg (ex de Kast) die natuurlijk ook zijn allergrootste hit uit zijn Kasttijd bracht waarover een grappende bezoeker opmerkte ‘hij zingt weer over zijn nieuwe heup “Neie dei”.’

Bordeel
Weer terug naar de vrijdagavond. Daar waren ze dan. De barre manne, ondersteund door de vocalistes Anne van Buuren en Astrid Jasperse. ‘We hebben een hoop te beprate’, begon zanger/gitarist Peter Kruithof het optreden, ‘d’r gaan wat geruchten...’ waarna de band het openingsnummer inzette “Bordeel an de Dijk”. Wat volgde was een enthousiast ontvangen mix van gouwe ouwe en nagelnieuwe nummers. De link met de succesvolle musical over De Kromme Jongens werd gelegd door een gastoptreden van drie zangeressen uit die musical tijdens het lied “Het leed der tuinders”. Het goot op de vrijdagavond van de regen tijdens dat nummer. ‘De hemel huilt mee,’ vond een bezoekster. Een ander bekeek het van de positieve en praktische kant ‘als het regent is je biertje niet snel leeg’. Maar de vrijdagavondbezoekers hadden niets te klagen gezien de enorme onweersbui die zaterdagavond over de bezoekers werd uitgegoten.

We benne samen één
Terug naar het vrijdagoptreden dat dus wel geheel en al werd afgerond. Aan het Kromme Jongens Reüniefestival was een goed doel gekoppeld. De stichting ALS. ALS staat voor Amyotrofische Lateraal Sclerose, in gewone mensentaal een progressieve zenuw- spierziekte. Een aandoening die leidt tot onvoldoende of niet functioneren van spieren. Mensen die getroffen worden door ALS gaan in snel tempo achteruit met nog maar een korte levensverwachting. Er is nog geen medicijn tegen ALS. Onderzoek rond deze ernstige ziekte kost veel geld. Het filmpje waar de Kromme Jongens aandacht voor vroegen tijdens hun show en waarin ALS patiënten te zien waren, was indrukwekkend. Namens de band brak zanger Peter Kruithof een lans voor dit doel. “Westlanders steken graag de handen uit de mouwen, geven gul als dat hen gevraagd wordt. Doe dat ook bij dit doel dan trappen we samen ALS de wereld uit. Wij Westlanders, want We Benne samen één.’ Waarna de band de gelijknamige titelsong van de eerder dit jaar gelanceerde nieuwe CD inzette. Een prima CD overigens, nog steeds verkrijgbaar en voorzien van een heerlijk kijk- en leesboek, geschreven door Marjoke van der Wilk, met tal van wetenswaardigheden over heden en verleden van de groep.

Woudtse fanfare
Een paar andere hoogtepunten van het wel volledige vrijdagoptreden waren (uiteraard) het massaal meegezongen “Vuile Klauwe”, Oewouw Kassenbouw met een gastoptreden van kassenbouwer Cees van der Kruijk en het ontroerende “Slaap zacht ouwe tuinder”. Bij “Westlands carnaval” trokken slierten polonaise lopende toeschouwers langs het podium en braakten confettikanonnen hun snippers in de lucht. Bijzonder was verder de Caribisch getinte uitvoering van “Bloemkool” met een glansrol voor de “Woudtse fanfare” – ‘kosten nog moeite voor u bespaard om er een fantastische avond van te maken’, aldus Kruithof – Dance Experience en een achttal trommelaars. Ook de toegift “Hete nacht in een kouwe koelcel” kende een bijzondere uitvoering. Rond de klok van twaalf uur werd het optreden spectaculair afgesloten met het succesnummer “Westlands Nieuwjaar”. Al werd het nummer minder zuiver gezongen dan we van de band gewend waren. Geen toeschouwer die daar om maalde. Vooral niet omdat een enorm vuurwerk er naadloos op aansloot. Even leek het wel alsof het echt nieuwjaarsnacht was.

Bankie
Was het op de grandioze vrijdagavond dus een beetje nat, zaterdag gingen halverwege de avond de hemelsluizen zodanig open, in combinatie met stevige onweersflitsen, dat men gedwongen was de rest van het optreden te skippen. De autoriteiten stelden in overleg met de organisatie en de Kromme Jongens de veiligheid van het publiek voorop. Gelukkig ontstonden er geen onverkwikkelijke toestanden nadat het concert definitief was afgelast. Het publiek droop na de definitieve afgelasting snel af. Uiteraard was de teleurstelling bij zowel band, organisatie als publiek groot. ‘Mag ik vloeken op tv,’ was de eerste reactie van toetsenist Rob van den Berg op TV West. ‘Nou dat doe ik maar niet, maar het is kwalitatief uitermate teleurstellend,’ zo vervolgde hij. De Kromme Jongen gaf eerlijk toe dat hij er wel om kon janken. Op de vraag wat hij nu ging doen, antwoordde de muzikant: ‘effe opruimen en dan ga ik denk maar naar huis. Ja, dat ga ik doen, op het bankie zitten en dan maar hopen dat niemand me belt.’

Revanche
Al snel zaterdagavond lieten de Kromme Jongens weten het er niet bij te laten zitten. Om half elf twitterde de band strijdvaardig: ‘Mensen, helemaal waardeloos. We kunnen er echt niks an doen, maar er komt een revanche!’ Waarna men de zo teleurstellende tweede avond besloot met: ‘Welterusten allemaal. Wij gaan hier effe uithuilen en opruimen.’ Burgemeester Van der Tak gaf toe dat het afgelasten van het concert een moeilijke, pijnlijke beslissing was geweest. ‘Verantwoordelijkheid doet soms pijn. Maar, veiligheid voor mensen gaat boven alles.’ De burgemeester beloofde verder dat er samen met de organisatie zeker gekeken zal worden naar de mogelijkheden om het afgebroken concert op een waardige manier af te sluiten.

Where were you
Om toch nog een beetje positief te eindigen: Wie kent nog de super discohit “Where were you when the lights went out in New York City” van The Trammps. Geschreven in de nacht dat een enorme stroomstoring midden jaren zeventig New York in een chaos stortte. Onze stelling is dat een dergelijk verzopen optreden als dat van zaterdagavond in ’s-Gravenzande de heren Kromme Jongens toch voldoende inspiratie moet opleveren voor een ronkende, stampende nieuwe regionale tophit. Niet dan? De Kromme Jongens, wordt (gelukkig voor de vele duizenden liefhebbers) vervolgd. Want, het benne en blijve barre manne. ©2011 Tekstbureau Westland (Cent Wageveld)
Foto’s: MFH-Design

Molenaar Rob van Zijll: 'Mijn liefde voor molens is een aangeboren afwijking.'

25 juni 18e Westlandse Molendag
Westland – Wie Rob van Zijll, (jazeker, met twee ellen) vrijwillig molenaar van de Groeneveldsemolen, vol enthousiasme hoort vertellen over “zijn” molen in het bijzonder en over molens in het algemeen, weet genoeg. We hebben hier van doen met iemand vol passie en liefde voor de Hollandse molen.

Storingsdienst
Rob van Zijll, werkzaam bij het Hoogheemraadschap Delfland, kan zich niet herinneren dat het ooit anders is geweest. ‘Mijn liefde voor molens noem ik altijd maar een aangeboren afwijking,’ vertelt hij lachend. We zitten in zijn knusse woning, een forse steenworp verwijderd van de Woudseweg, de doorgaande weg die van De Lier naar Delft loopt. Het huis ligt letterlijk in de schaduw van de molen. In een fors tempo zien we door het raam gedurende het gehele gesprek de schaduw van de vier wieken passeren. Het waait namelijk nogal hard daar buiten. Van Zijll verontschuldigt zich. Hij heeft storingsdienst. Het kan dus zijn dat het gesprek zo nu en dan onderbroken wordt door een alarm sms-je. Al heeft hij de indruk dat iets in de communicatie richting zijn mobieltje niet helemaal goed werkt vanmorgen. Veel communicatie, maar ook het verhelpen van storingen, gaat tegenwoordig per computer. Vooruitgang, ook hier. Zo hoeft hij tegenwoordig niet altijd zijn erf meer af om ergens een storing te verhelpen. En dat komt Van Zijll dan weer goed uit, want, zo vertelt hij: ‘Een molenaar mag als hij draait nooit van zijn molen weg. Je weet nooit wat er gebeurt. Het weer kan omslaan, of wat dan ook en dan moet je wel meteen maatregelen kunnen nemen.’

Molentje, molentje
Hoe is dat eigenlijk zo gekomen, die passie voor molens bij Van Zijll? Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. ’t Is niet omdat mijn vader molenaar was. Die was houtbewerker. Hij maakte van die grote houten kuipen waar boeren kaas in maakten. Ik ben altijd al idolaat geweest van molens. Mijn moeder heeft me wel eens vertelt dat ik als klein jongetje van vier net zo lang tegen haar aanbabbelde “molentje,molentje” tot ze een vel papier nam en een molen voor mij tekende. Die ik dan vervolgens met een potlood geheel naar eigen idee weer ging inkleuren.’ De nu negenenveertigjarige Van Zijll werd geboren in Alphen aan de Rijn. Zijn grootmoeder woonde niet ver uit de buurt van de beroemde molenviergang van Aarlanderveen. ‘Ik ging graag bij haar op bezoek dan kon ik die molens zien en later zo vanaf mijn tiende jaar bezocht ik ook daadwerkelijk met grote regelmaat een van die molens. Daar raakte ik bevriend met de zoon van de molenaar. We zijn nog steeds vrienden. Hij heeft de molen van zijn vader overgenomen en woont er nog steeds.’

Steektermolen
Die vader combineerde zijn molenaarschap met het boerenbedrijf. Van Zijll vertelt verder. ‘Wij voerden op zaterdag, in de vakanties en voor en na schooltijd allerlei klusjes uit. Zoals koeien melken, hooien maar ook het inspannen van de molen. Zo heb ik eigenlijk op zeer jeugdige leeftijd al spelenderwijs het vak geleerd. Toen ik een jaar of vijftien was overleed de vrijwillig molenaar van de Steektermolen net buiten Zwammerdam. Ik trok de stoute schoenen aan en diende brutaal een verzoek in om met die molen als vrijwilliger te mogen malen. Die molen was toen nog in eigendom van de boeren uit de polder en dat moest dus door het polderbestuur worden beslist. ‘We vergaderen over veertien dagen,’ zei die man. ‘Nou, wat kruipt de tijd dan toch als je iets graag wilt. Gelukkig vond dat bestuur het goed en kreeg ik toestemming.

Diploma
Wel werd er wel een machinist uit de buurt gevraagd een oogje in het zeil te houden maar die had al gauw ik de gaten dat hij het werk met een gerust hart aan mij kon overlaten. Zo leerde ik steeds meer over het runnen van een molen. Ik stak ook veel op van de molenaars van Aarlanderveen een stukje verderop. “Kijk maar naar ons hoe wij het doen” zeiden die. In 1970 werd het gilde van vrijwillige molenaars opgericht en werd het min of meer gewenst dat vrijwilligers die een molen wilden malen in het bezit moesten zijn van een diploma. Dat heb ik toen, op advies van een paar molenconsulenten, ook gehaald. Gemiddeld duurt zo’n opleiding tot gediplomeerd molenaar ongeveer drie á vier jaar. Een aspirant molenaar moet 150 uur in de praktijk hebben gedraaid, verdeeld over alle vier de seizoenen. Dertig uur daarvan moet hij of zij in verschillende andere dan de eigen opleidingsmolen hebben gedraaid.’

Vaste dienst
De link met het Westland en de Groeneveldsemolen werd gelegd in 1986. Rob van Zijll werkte intussen bij de firma Verbij in Hoogmade, een gerenommeerde molenmakerij, als timmerman/houtbewerker. Zijn werkgever was via het Hoogheemraadschap van Delfland betrokken bij de restauratie van de toen wat vervallen molen. De Groeneveldse molen was tot 1977 nog eigendom van de gezamenlijke boeren en tuinders uit de polder maar nu in handen gekomen van Delfland. Rob stuurde een brief naar het bestuur van het Hoogheemraadschap met het verzoek aangesteld te worden als vrijwillig molenaar maar kreeg hierop nooit een antwoord. Een tijdje later kwam het toch nog goed en kon hij aan de slag. Twee jaar lang reed hij heen en weer vanuit het Groene hart naar het Westland om de molen te bedienen. In 1988 kwam hij in vaste dienst bij het Hoogheemraadschap en ging wonen in de net gerestaureerde woning naast de molen.

Belangrijke gast
Sinds die tijd is de oorspronkelijke inwoner van het groene hart dus de vaste molenaar van de Groeneveldse molen en de import Westlander wil naar eigen zeggen nooit meer uit de tuinbouwstreek vandaan. In zijn molen mocht hij de laatste 22 jaar al vele duizenden bezoekers begroeten. Bezoekers van ver, zoals een delegatie van de Chinese tv maar ook bezoekers met “blauw bloed” in de persoon van kroonprins Willem Alexander. Rob van Zijll daarover: ‘Dat was in 1999. Eind 1998 hadden we in het Westland ernstig wateroverlast gehad, menig Westlander zal zich dat nog wel herinneren. Om die reden kwam de kroonprins een kijkje nemen. Ik was tot een paar minuten voor zijn komst niet op de hoogte van zijn bezoek. Er zou een delegatie van Rijkswaterstaat langs komen met een belangrijke gast in hun midden, dat was alles wat ik wist. Kwamen er van die mannen in donkere pakken langs die overal gingen kijken of het wel veilig was. De molen draaide als een zonnetje. Kreeg ik de instructie om hem stil te zetten. Ik moest hem wel startklaar houden voor als de gasten er waren. Kwam er een zwarte geblindeerde Audi het erf op en stapt Alex eruit. Daar stond ik dan tussen allemaal van die lui in nette pakken. Als enige in mijn werkgoed. Heb ik Wim-Lex aan het werk gezet. Ik zei tegen hem “Uw vader (prins Claus, red.) is beschermheer van de vereniging De Hollandsche Molen en u bent vaak genoeg met hem mee op bezoek geweest om te weten hoe het werkt” en ik stopte hem hup een touw in zijn handen. Vond hij geweldig.

Gods akker
Een andere bekende Nederlander die bij Van Zijll over de vloer kwam was EO coryfee Dominee Arie van der Veer. In juni 2010 presenteerde hij samen met de Groeneveldse molenaar twee afleveringen van het veelbekeken programma “Nederland zingt op Zondag”. ‘Geweldig was dat. Heb ik hem nog aan het lachen gekregen. Na de opnamen zei ik tegen hem nou heb u gezien hoe ik ervoor zorg dat Gods water niet over Gods akker loopt. Ik krijg tot op de dag van vandaag nog reacties over dat programma. Waren we op vakantie op de Veluwe sta ik ergens op een zondagmarkt. Staat er een vrouw naast me die kijkt me aan en die zegt ineens “ik ken u”. Zeg ik tegen haar: ‘Nou ik u niet.’ Bleek ze me van dat programma te kennen. Een aparte ervaring om zoiets mee te maken hoor.’ Gasten zijn altijd welkom bij Van Zijll. ‘Als het even kan, maak ik altijd tijd voor bezoekers,’ beaamt hij. ‘Komen ze rond koffietijd als we lekker buiten zitten in het zonnetje, krijgen ze nog een bak koffie ook. ‘’Is hier soms net de zoete inval zegt mijn vrouw weleens. Maar ik heb er wel de pest aan als mensen zo ongevraagd de molen in lopen. Heb ik ook wel eens meegemaakt. Ik zeg tegen die vent: “Joh wat ga je doen?” Zegt ie op zo’n hooghartige toon tegen me dat me dat niks aangaat en dat molens cultureel erfgoed zijn die door de staat van zijn belastingcenten worden betaald. Nou toen ben ik wel even boos geworden. Als je nou niet gauw maakt dat je wegkomt, geef ik je een schop onder je kont. Hup, het erf af.’

18e Westlandse Molendag
Dat laatste zal Van Zijll aanstaande zaterdag zijn bezoekers zeker niet aandoen. Iedereen is dan van 09.00 uur tot 17.00 uur weer van harte welkom bij de 12 molens, waaronder de Groeneveldse molen zelf, die meedoen met de 18e Westlandse Molendag, ooit een initiatief van Van Zijll zelf. Bij diverse molens is er van alles en nog wat aan de hand. Zo is bij de Groeneveldse molen verhalenvertelster Janneke Tanja aanwezig die met aan het molenaarsleven gerelateerde verhalen vertelt aan geïnteresseerde bezoekers. Bij alle deelnemende molens is een routebeschrijving verkrijgbaar (€ 5,-) en bij een bezoek aan vijf of meer molens ontvangt u een leuk aandenken. Een prima idee om nuttig en aangenaam te combineren komende zaterdag. Meer info over de 18e Westlandse Molendag vindt u op internet op www.westlandsemolen.nl. © 2011 Tekstbureau Westland (Cent Wageveld)